خلاصه کلیدی:

•  شیوع تمام پیامدهای بارداری و نوزادی با CGM در مقابل خودپایشی قند خون مشابه بود.

•  اکثر زنان گفتند که ترجیح می ‌دادند در این آزمایش از CGM استفاده کنند.

۱۲ژوئن ۲۰۲۵ - بر اساس یافته‌ های یک کارآزمایی تصادفی کنترل ‌شده که در ژورنالThe Lancet Diabetes & Endocrinology  منتشر شده است، استفاده از دستگاه پایش مداوم قند خون(CGM) در زمان واقعی، پیامدهای پری ‌ناتال را در بین زنان مبتلا به دیابت بارداری نسبت به خودپایشی قند خون(SMBG) بهبود نبخشید.

در یک کارآزمایی بدون محدودیت زمانی که در سوئیس انجام شد، زنان باردار مبتلا به دیابت بارداری به طور تصادفی در گروه استفاده از دستگاه CGM در زمان واقعی(دستگاه Dexcom G6) یا گروه خودپایشی قند خون در طول دوران بارداری قرار گرفتند. شیوع تمام پیامدهای پری‌ ناتال(از هفته ی 28ام بارداری تا یک هفته پس از زایمان) و نوزادی که در این مطالعه ارزیابی شدند، بین دو گروه مشابه بود. با این حال، دکتر سوفیا آمیلیدی-مور، محقق اصلی این آزمایش و عضو دپارتمان زنان و زایمان بیمارستان دانشگاهی اینسلپیتال برن و دانشگاه برن در سوئیس، گفت:CGM  هنوز هم می ‌تواند نقش کلیدی در مدیریت دیابت بارداری داشته باشد.

دکتر آمیلیدی-مور گفت: "اگرچه مطالعه ما بهبود پیامدهای پری‌ ناتال را در مقایسه با مراقبت ‌های استاندارد نشان نداد، اما نتایج بارداری و نوزادی نیز بدتر نشدند. نکته مهم این است که CGM به‌ طور قابل توجهی بیشتر از سوی زنان پذیرفته شد و این موضوع از استفاده از آن به ‌عنوان جایگزینی ایمن و سازگار با نیازهای بیماران در مدیریت دیابت بارداری حمایت می ‌کند.

محققان از زنانی که در هفته ۲۴ تا ۲۸بارداری به دیابت بارداری مبتلا شده بودند، برای شرکت در این آزمایش از سپتامبر ۲۰۲۱ تا ژوئن ۲۰۲۴ ثبت ‌نام کردند. شرکت ‌کنندگان هر ۲هفته یک بار در طول بارداری و به مدت ۶ تا ۸هفته پس از زایمان ویزیت شدند. از یک CGM ماسک ‌دار(برای غیر فعال شدن ارائه ی اطلاعات به استفاده کننده) برای جمع‌ آوری داده‌ ها از گروه کنترل در سه نقطه زمانی در طول آزمایش استفاده شد. پیامد اولیه ترکیبی از پیامدهای پری ‌ناتال و نوزادی بود، از جمله تولد نوزادان بزرگ تر از سن حاملگی، ماکروزومی جنین، بروز پلی ‌هیدرآمنیوس، میزان هیپوگلایسمی نوزادی و وقوع مرده ‌زایی.۲۹۹زن در این کارآزمایی شرکت کردند که ۱۵۶ نفر به طور تصادفی به گروهCGM ، و ۱۴۳ نفر به گروه SMBG اختصاص داده شدند.

تفاوت معنی ‌داری در شیوع پیامدهای پری ‌ناتال و نوزادی ترکیبی بین گروه‌ها وجود نداشت. همچنین وقتی هر پیامد به صورت جداگانه ارزیابی شد، تفاوت معنی ‌داری وجود نداشت. درصد زنانی که دچار عارضه عمده زایمانی شدند بین دو گروه تفاوتی نداشت.

در هفته‌های ۳۴تا ۳۸بارداری، گروه SMBG زمان بیشتری را در محدوده ی هدف قند خون(TIR) نسبت به افرادی که تمام وقت از CGM استفاده می‌ کردند، بسر بردند(۹۶.۹ درصددر مقابل ۹۲.۲ درصد؛P =0.02). زمان در محدوده ی قند خون هدف در ابتدا تفاوتی نداشت. محققان هشدار دادند که گروهSMBG  فقط در سه مقطع زمانی از دستگاه اندازه‌ گیری قند خون ماسک ‌دار استفاده کردند و ۴۳ درصداز این گروه به دلایل شخصی حداقل در یک جلسه از استفاده از دستگاه اندازه‌ گیری قند خون ماسک ‌دار خودداری کردند. انسولین برای ۴۸ درصداز شرکت ‌کنندگان، شامل ۵۵ درصد از گروه CGM، و 45 درصد از گروه خودپایشی، تجویز شد.

پس از زایمان، هر دو گروه گفتند که ترجیح می‌ دادند در طول مطالعه از CGM استفاده می کردند. افرادی که به طور تصادفی به گروهCGM  اختصاص داده شدند، گفتند که استفاده از CGM به طور قابل توجهی آسان ‌تر از اندازه‌ گیری قند خون با گلوکومتر(گرفتن خون مویرگی از نوک انگشتان) است.

دکتر آمیلیدی-مور، گفت: تحقیقات آینده باید به ارزیابی سایر پیامدها، از جمله مقرون به صرفه بودن استفاده از CGM برای دیابت بارداری، معطوف شود. او گفت: محققان در چنین مطالعاتی باید رضایت بیمار و بار درمان را در نظر بگیرند.

او افزود: "علاوه بر این، مطالعات آینده می ‌توانند ارزش تشخیصی CGM را در تشخیص الگوهای دیس‌ گلایسمی که ممکن است با پایش گلوکز مویرگی مرسوم نادیده گرفته شوند، بررسی کنند تا به طور بالقوه امکان مداخلات زودتر یا هدفمندتر را فراهم کنند."

منبع:

https://www.healio.com/news/endocrinology/20250612/cgm-use-tied-to-similar-odds-for-pregnancy-outcomes-as-selfmonitoring-blood-glucose